Vejetaryenlikten Veganlığa (2) | Peki Ne Zaman Hazırdım?

Bu yazı, "Karar Vermek Kolay Mı?" başlıklı yazının devamıdır.

Peki ne zaman hazırdım?

“Ben Veganım.” cümlesini sesli şekilde ya da kendime telaffuz etmek son derece sarsıcı ve korkunç geliyordu. Bu cümlenin getirdiği yükü taşıyamamaktan korktuğumu fark ettim.

Uzun süre zihnimde “mükemmel vegan” yarattım. Kelimeye layık birey olmaya çabalamak için hayatımı, yaşam koşullarımı bir anda değişmesi gerektiğini düşünüyordum. Esra ile konuşmalarımı hatırlamak beni sakinleştiriyordu. Sürece yaymam gerektiğini her şeyi bir anda değiştiremeyeceğimi bilmenin dışında içselleştirmem gerektiğini anladım. Meselem vegan olmak değildi.

Sadece daha az zarar vermek niyetinde olduğumu kendime hatırlatmam gerekiyordu. Niyet sürecek ya da sürmeyecekti ama yolda öğrenecektim.

Kendimle kavga etmeyi bıraktığımda ve net çizgileri yok ettiğimde sürecin içinde eğitilmek daha kolaydı.

Yeme alışkanlığım, giyim tercihim, temizlik ürünlerim, makyaj eşyalarım gibi her şeyin bir anda değişmesini beklemektense süreç içinde hazırlanması kişide daha az baskı yaratıyordu. Kendime şunu söyledim daha az zarar vermek istiyorum bu cümle ben veganım demekten daha iyi hissettiriyordu.

Kendimle kaldığımda, aynaya baktığımda içimin rahat olmasını istedim. Vicdan muhasebesinden rahat ayrılmaktı derdim.

Türcülük | Örümcek ve karınca hafızası

Hala veganım demekte tereddüt ediyorum. Vegan olmaya çalışıyorum demek beni daha mutlu ve özgür hissettiriyor.

Canlılara istemeden verdiğim zararlar ya da korkularımla onlara zarar verme halim ile hala mücadele ediyorum.

Türcülük, canlı bireylere sadece ait oldukları türden ötürü farklı değer atfedilmesidir. Oxford sözlüğü türcülüğü “insan türünün üstünlüğü varsayımına dayanarak belli hayvan türlerinin sömürülmesi ya da ayrımcılığa uğratılması” şeklinde tanımlamaktadır.

Türcülük kavramıyla yüzleşmek beni çocukluk anılarıma götürüyordu.

Küçüktüm.

Bahçeli bir evde büyüdüm, bir gün evin içinde bir örümcek gördüm. Korkumla birlikte babama seslendim o da örümceği öldürdü, sonra şaka yapar gibi, bak öldü diyerek ölüsünü üzerime doğru yaklaştırdı.

O günden sonra örümceklerden korkmaya başladım.

Yine küçükken büyük bir karınca, ayak parmağımın arasına girdi, kendini korumak için beni ısırdı. Canımın ne kadar acıdığını hala hatırlıyorum. O günden sonra küçük karıncalara tiksinti, büyük karıncalara korku duymaya başladım.

Örümcek ve karıncaların varlığı hala beni rahatsız ediyor. O anlar bana canlıları iyi ve kötü diye kodlamamı sağlamıştı, tehdit olarak gördüğüm canlılar hanesine dahil edilmişti.

Bugün örümcek gördüğümde reflekslerim değişmiş değil. Doğadaysam onun alanındaysam geri çekilebiliyorum ama dört duvarın içinde “benim alanımda” olduğunu hissettiğimde hala öldürdüğüm oluyor.  Bunu yazmak kolay değil. Belki şunu sorabilirsiniz: O zaman ne farkı kaldı?

Yargılanacak olsam dahi bunu saklamak istemiyorum. Vegan olmaya çalışmak hala başardım dediğim yerde değil. Ama artık eylemlerimi, reflekslerimi sorguladığım ve değiştirmeye çalıştığım noktadayım.

Ben her sabah uyandığımda daha bilinçli bir insan olmaya, canlılara daha az zarar verme niyetiyle yaşamayı seçiyorum.

Paylaşmak sevinçli kılıyor. Okuduğunuz için teşekkür ederim.

Eğer bu yazı sana bir şey hissettirdiyse, benzer yazıları ve düşüncelerimi Instagram’da paylaşıyorum 🌿

✔ @vegfootprints

Vejetaryenlikten Veganlığa Geçiş (1) | Karar Vermek Kolay mı?

Karar Vermek Kolay mı?

Zaman geçti.

Vejetaryen olmamın üzerinden neredeyse yedi yıl geçmişti.

Öğrenmemek bazen iyi gelir. Belki de bu yüzden, uzun süre bilmemeyi seçtim. Sonra fark ettim ki yalnızca et yememek yetmiyordu.

Süt, peynir, yoğurt gibi hayvansal ürünlerin de başka bir yerden aynı hikâyeye bağlandığını öğrendim.

Bu fark edişle bir süre mücadele ettim. Ve bir noktada, vegan olmaya karar verdim.

Keşke karar vermek, alışkanlıkları değiştirmek kadar kolay olsaydı. Çünkü bazı kararlar bir anda alınabiliyor ama o kararın hayatın içine yerleşmesi zaman istiyor.

Benim için de öyle oldu.

Herkes Aynı Yerden Başlamıyor.

Hayatımda en çok keyif aldığım beslenme saati kahvaltı, bu yüzden değişimi oradan başlattım.

Yumurtayı ve peyniri çıkarmayı denedim. Başlangıçta kendime çok yüklenmemek istedim ama yerine koyabileceğim muadil ürünleri bilmemek beni epey zorladı.

Yumurta yerine patatesi çeşitlendirerek dahil ettim. Bir süre her şey yolundaymış gibi göründü. Ta ki dört aya kadar.

Zamanla kendime daha fazla yüklenmeye başladım. Arzularıma karşı koyamadığım bir noktada vegan sürecimi sonlandırdım.

İstanbul’u kazanıp üniversiteye başlayan kuzenimle sohbet ederken, onun da vejetaryenlikten kısa süre sonra (4-5 ay) vegan olmaya hazır hissettiğini öğrendim. Bu kararın çok güçlü olduğunu ona danışmak istediğim konudan bahsettim.

Kendime yüklenmelerimin son bulmadığını, eğer vegan olamayacaksam,

vejetaryen kalmamın da anlamının yitirdiğini söyledim. Duygularımın şiddeti o kadar yoğundu ki eve giderken köfte alarak süreci tamamen noktalayacağımı söyledim.

Beni sakinleştirerek çok samimi, ikna edici ama yargılayıcı olmayan bir yerden

herkesin aynı noktaya aynı hızda ulaşmak zorunda olmadığını

bu süreci ya hep ya hiç meselesi haline getirmenin insanı sadece daha fazla yorduğunu, vegan olmasam bile vejetaryen kalmamın somut, gerçek ve değerli bir karşılığı olduğunu, et tüketmemek, hayvancılık sektöründe doğrudan talebi azalttığımı ve 

bu küçümsenmeyecek bir etki olduğunu bilinçli ve tutarlı şekilde yönettiğimi fark etmemi sağladı.  

Kendimle savaşmayı bıraktım daha hazır değildim.

Teşekkürler Esra, 🍒

Ben hazır değildim. Ama bir gün şunu fark ettim...

👉Peki ne zaman hazırdım?

Eğer bu yazı sana bir şey hissettirdiyse, benzer yazıları ve düşüncelerimi Instagram’da paylaşıyorum 🌿

✔ @vegfootprints